Grzesznicy w Rękach Rozgniewanego Boga

Jonatan Edwards (1703 – 1758)

Kazanie zostało wygłoszone 8 lipca 1741 r.

w zborze chrześcijańskim w Enfield, Connecticut 

Ich noga potknie się we właściwym czasie
(5Moj 32,35)

W wierszu tym pokazana jest groźba gniewu Bożego mającego spaść na nieprawych, niewierzących Izraelitów, którzy przecież byli widzialnym ludem Bożym i mieli do dyspozycji środki łaski, ale pomimo wszystkich cudownych dzieł dokonanych dla nich przez Boga, byli – jak pokazuje wiersz 28 – pozbawieni rady i nie rozumieli tych cudów. Mając wszelakie dobra niebieskie wydali gorzki i trujący owoc, jak podają dwa poprzednie wiersze. Wiersz, który wybrałem dla niniejszego rozważania – "ich noga potknie się we właściwym czasie", wydaje się wskazywać na następujące cechy kary i zniszczenia, na które narażeni byli ci nieprawi Izraelici:

1. To, że zawsze byli oni narażeni na zgubę; tak jak ten, który stoi bądź kroczy po śliskich drogach zawsze jest narażony na upadek. Wskazuje to na sposób, w jaki nadejdzie ich zguba, co jest zobrazowane poprzez potknięcie się. Tę samą myśl wyraża Psalm 73,18: "Zaprawdę postawiłeś ich na śliskim miejscu, wrzucasz ich do przepaści".

2. To, że zawsze byli narażeni na nagłą, niespodziewaną zgubę. Ten, który kroczy po śliskim gruncie w każdej chwili może upaść, nie może przewidzieć czy za chwilę będzie stał czy też upadnie, a kiedy upada, upada od razu, bez ostrzeżenia. Jest to również wyrażone w Psalmie 73,18.19: "Zaprawdę, stawiasz ich na śliskim gruncie, Strącasz ich w zagładę. Jakże niszczeją, jakby w jednej chwili."

3. To, że narażeni są na upadek z własnej winy, nie padają popychani ręką kogoś innego – ten, który kroczy po śliskim gruncie może upaść pod własnym ciężarem.

4. To, że jedynym powodem dla którego jeszcze nie upadli i nie padają teraz, jest to, że nie nadszedł jeszcze wyznaczony przez Boga czas. Powiedziane jest, że kiedy nadejdzie właściwy czas, bądź czas wyznaczony, ich noga się potknie. Zostaną wtedy pozostawieni by upaść jako ci, którzy są pochyleni pod własnym ciężarem. Bóg nie będzie już dłużej ich podtrzymywał na tych śliskich miejscach, lecz puści ich, a wtedy w jednej chwili spadną ku zatraceniu. Ten, który stoi na śliskim, pochyłym gruncie, na skraju czeluści, nie może się sam ostać, gdy zdany jest tylko na siebie, natychmiast upada i ginie.

Na podstawie powyższych stwierdzeń chcę przedstawić następujący wniosek: Nic innego nie powstrzymuje ludzi nieprawych przed wiecznym piekłem, jak tylko Boże upodobanie. Jako Boże upodobanie, mam na myśli upodobanie suwerenne, Jego arbitralną wolę, która nie jest ograniczona żadnymi zobowiązaniami czy przeszkodami, gdyż niczemu innemu jak tylko ręce Bożej bezbożni zawdzięczają to, że jeszcze nie zginęli. Prawdę tego spostrzeżenia można zauważyć po analizie podanych niżej argumentów.

1. Bogu nie brakuje mocy by w dowolnej chwili wrzucić bezbożnych do piekła. Kiedy powstaje Bóg, ludzkie ręce na nic się nie przydadzą. Najsilniejsi są bezsilni wobec Niego i nikt nie może niczego wyrwać z Jego ręki. On nie tylko może wrzucić bezbożnych do piekła, lecz On to także czyni bez najmniejszego oporu. Czasami ziemski władca napotyka spore trudności z poddaniem sobie buntownika, który znalazł środki na to by schronić się za fortyfikacjami i umocnił się dzięki dużej liczbie swych naśladowców. Lecz nie tak jest z Bogiem. Nie ma takiej twierdzy, która mogłaby zapewnić jakąkolwiek ochronę przed mocą Bożą. Mimo iż olbrzymie zastępy przeciwników Boga jednoczą się ręka w rękę, łatwo zostaną zniszczeni. Są oni jak wielka kupa plew, którą zmiecie wicher, bądź niczym ogromne suche ściernisko, wobec pochłaniających je płomieni. Łatwo jest nam nadepnąć i zgnieść robaka, gdy widzimy jak pełza po ziemi; tak samo łatwo jest nam przeciąć bądź przepalić cienką nić na której coś wisi. Bogu równie łatwo jest wtedy, kiedy będzie Mu się tak podobało, wrzucić przeciwników do piekła. Kimże jesteśmy, by myśleć, że możemy się ostać przed Tym, przed Którego groźbą drży ziemia i przed Którym pękają skały?

2. Ludzie zasługują na to, by ich wrzucić do piekła; Boża sprawiedliwość nigdy nie stoi tu na przeszkodzie, nie sprzeciwia się użyciu przez Boga mocy, by ich zniszczyć w dowolnym czasie. Wręcz przeciwnie. Sprawiedliwość głośno woła o wieczną karę za ich grzechy. Boża sprawiedliwość tak mówi o drzewie, które przynosi owoce Sodomy: "Zetnijcie je, po cóż jeszcze ziemię zajmuje?" (Łuk. 13,7). Miecz sprawiedliwości Bożej wciąż wisi nad ich głowami, i nic innego nie powstrzymuje go jak tylko ręka suwerennego miłosierdzia i woli Bożej.

3. Oni już są potępieni wyrokiem skazującym na piekło. Nie tylko sprawiedliwie zasługują na wrzucenie do piekła, lecz wyrok prawa Bożego, owego wiecznego i niezmiennego prawa sprawiedliwości, które Bóg ustanowił między Sobą a ludzkością, stoi przeciwko nim, tak że już są związani, by pójść do piekła. Ten kto nie wierzy, już jest osądzony (Jan 3,18). Tak więc właściwym miejscem każdego nienawróconego jest wieczne piekło. Należy on do niego, jak powiedziano: Jesteście z niskości (Jan 8,23). Tam właśnie zmierza taki człowiek i jest to miejsce, które wyznaczają mu sprawiedliwość, Słowo Boże oraz wyrok Bożego niezmiennego prawa.

4. Tacy są przedmiotem tego samego gniewu Bożego, który objawia się w wiecznych mękach piekielnych. Powodem zaś, dla którego nie idą do piekła w tym momencie jest nie to, że Bóg, w Którego mocy się znajdują, nie gniewa się na nich tak mocno, jak na wiele innych nędznych stworzeń, które są teraz dręczone w piekle, i które teraz odczuwają i doświadczają na sobie srogość Jego gniewu. Bóg o wiele bardziej gniewa się na wielu z tych, którzy teraz zamieszkują ziemię, niewątpliwie także na wielu z tych, którzy są dzisiaj na tym zgromadzeniu, a którzy być może są spokojni, niż na wielu tych, którzy znajdują się teraz w wiecznych płomieniach piekła. To, że nie wypuszcza ich ze Swej dłoni i nie zabija ich nie dzieje się dlatego, że Bóg nie myśli o ich nieprawości, i nie czuje się z tego powodu obrażony. Bóg nie jest im podobny, chociaż oni tak sobie to wyobrażają. Gniew Boży płonie przeciwko nim, ich zguba nie drzemie; otchłań jest gotowa, ogień jest przygotowany, piec jest już gorący, gotowy na ich przyjęcie; teraz świecą i huczą płomienie. Błyszczący miecz jest naostrzony i wisi nad nimi, pod nimi zaś wieczna czeluść otworzyła swą gardziel.

5. Diabeł stoi w pogotowiu, by w chwili w której pozwoli mu na to Bóg, dopaść ich i pochwycić jako swą własność. Należą do niego – ich dusze są w jego posiadaniu i pod jego panowaniem. Pismo Święte przedstawia ich jako jego dobra (Łuk. 11,21). Demony śledzą ich, zawsze stojąc po ich prawicy, czekając na nich niczym głodne, chciwe łupu lwy, które patrzą na swą ofiarę z nadzieją jej zdobycia, lecz teraz czekają powstrzymywane. Kiedy Bóg cofa Swą dłoń, która je powstrzymuje, w jednej chwili dopadają dusze swych nędzników. Starodawny wąż otwiera na nich swą paszczę, piekło otwiera szeroko swe wrota na ich przyjęcie i gdyby Bóg na to pozwolił, zostaliby natychmiast pochłonięci na swą zgubę.

6. W duszach bezbożnych ludzi panują siły piekielne, które szybko rozpaliły by się i zapłonęły ku piekłu gdyby nie powstrzymujące działanie Boga. W naturze człowieka cielesnego położony jest fundament wiecznych mąk piekielnych. To właśnie te nieczyste siły, które nimi władają i mają nad nimi pełną władzę, są żagwiami ognia piekielnego. Siły te są aktywne i potężne, niesamowicie gwałtowne w swej naturze, i gdyby nie powstrzymująca je ręka Boga, szybko wybuchły by, rozpalając w nich w ten sam sposób te same nieczystości, tę samą wrogość co w sercach dusz potępionych, i zrodziły by w nich te same męki jakie są udziałem potępionych. W Piśmie Świętym dusze bezbożnych są przyrównane do wzburzonego morza (Iz. 57,20). Na ten czas Bóg Swą potężną mocą powstrzymuje ich nieprawość, tak jak powstrzymuje wściekłe fale wzburzonego morza, mówiąc: Dotąd dojdziesz, nie dalej. Gdyby jednak Bóg cofnął Swą powstrzymującą moc, wkrótce wszystko poniosło by ono przed sobą. Grzech jest ruiną i nieszczęściem duszy. Jest zgubny w swej naturze i gdyby Bóg pozwolił na jego niczym niepowstrzymany rozwój, to nie byłoby niczego, co by w tak doskonały sposób przyczyniło się do nieszczęścia duszy jak grzech. Skażenie serca człowieka jest w swej wściekłości niepohamowane i nieograniczone; a kiedy bezbożni żyją na tym świecie, jest to niczym ogień przygaszony Bożym działaniem i gdyby pozwolono mu się tlić bez ograniczeń, rozpalił by sobą porządek w naturze, i tak jak teraz serce jest rynsztokiem grzechu, tak i grzech, gdyby nie był hamowany, natychmiast zamieniłby duszę w rozpalony piec, bądź piec ognia i siarki.

7. Dla bezbożnych nie jest żadnym, nawet chwilowym zabezpieczeniem to, że nie dostrzegają teraz wokół siebie żadnych widzialnych środków zguby. Dla człowieka naturalnego nie jest żadnym zabezpieczeniem to, że cieszy się teraz zdrowiem, i że nie widzi obecnie żadnego sposobu, przez jaki miał by zejść z tego świata, w wyniku, powiedzmy jakiegoś wypadku; i że nie ma teraz żadnego widzialnego niebezpieczeństwa w jego sytuacji. Doświadczenia wszystkich wieków nieustannie pokazują, że człowiek jest na skraju wieczności i że następny krok wprowadza go do innego świata. Niezliczone i niewyobrażalne są niewidzialne i zaskakujące sposoby i środki, przez jakie ludzie nagle schodzą z tego świata. Ludzie nienawróceni kroczą nad czeluścią piekła po spróchniałym moście, w którym są niezliczone, niewidoczne miejsca tak słabe, że nie wytrzymają ciężaru kroczących po nich ludzi. Strzały śmierci lecą niewidzialne w samo południe i nawet najbystrzejsze oko nie może ich dostrzec. Bóg ma tak wiele różnych i niezgłębionych sposobów zabrania nieprawych z tego świata i wysłania ich na wieki do piekła, że nic nie wskazuje na to, iż aby zniszczyć człowieka bezbożnego w dowolnej chwili Bóg musiałby dokonać jakiegoś cudu czy zacząć działać w niezwykły sposób. Wszystkie środki przez które grzesznicy schodzą z tego świata są w rękach Boga i przez to są tak uniwersalne, i absolutnie poddane Jego mocy i postanowieniom, że to, iż grzesznicy w każdej chwili mogą pójść do piekła ognistego zależy od woli Bożej tak samo, jak wykorzystanie bądź niewykorzystanie przez Boga tych środków.

8. Pieczołowitość i troska naturalnego człowieka by zachować swe życie, bądź troska o zachowanie innych, nie zabezpiecza ich ani przez moment. Także o tym wydaje świadectwo Boża opatrzność oraz powszechne doświadczenie. Istnieje wyraźny dowód na to, że mądrość człowieka nie jest żadnym zabezpieczeniem przed śmiercią. Gdyby było inaczej, widzielibyśmy różnice pomiędzy mądrymi i roztropnymi tego świata, a pozostałymi ludźmi, w przypadkach wczesnej i niespodziewanej śmierci. Lecz jak to jest naprawdę? Jak umiera mędrzec? Tak samo jak głupiec (Kaz. 2,16).

9. Cały wysiłek i plany bezbożnych podejmowane w celu uniknięcia piekła, pomimo iż odrzucają oni Chrystusa i przez to pozostają bezbożnymi, ani na chwilę nie zabezpieczają ich przed wiecznym piekłem. Prawie każdy naturalny człowiek, który słyszy o piekle, schlebia sobie, że go to nie spotka, polega na sobie, iż jest bezpieczny; chlubi się tym, czego dokonał, tym co robi, bądź co zamierza uczynić. Każdy układa w swym umyśle plany jak uniknąć wiecznego potępienia i schlebia sobie, że dobrze się przed nim zabezpiecza, i że jego kalkulacje nie zawiodą. Oczywiście słyszą, że niewielu będzie zbawionych, i że większa część ludzi którzy przedtem umarli poszła do piekła, lecz każdy wyobraża sobie, że sobie ułoży sprawy lepiej niż inni i uniknie przez to wiecznego potępienia. "Nie mam zamiaru iść do miejsca kaźni" – mówią sobie. Mają zamiar skutecznie zatroszczyć się i zarządzić sprawami tak, aby nie upaść.

Na próżno jednak głupie dzieci oszukują samych siebie w swych kalkulacjach, dufni w swą siłę i mądrość pokładaną w czymś podobnym do cienia. Większa część tych, którzy żyli mając te same środki łaski, a teraz już umarli, niewątpliwie poszła do piekła; nie dlatego, że nie byli tak mądrzy jak ci, którzy jeszcze żyją, i nie dlatego, że nie układali sobie spraw tak dobrze, by zabezpieczyć się przed piekłem. Gdybyśmy mogli porozmawiać z nimi, i spytać ich, jednego po drugim, czy kiedy za życia słyszeli o piekle, spodziewali się że ono ich spotka, to niewątpliwie usłyszelibyśmy odpowiedź przeczącą: "Nie, nigdy nie miałem zamiaru znaleźć się tu. Planowałem inaczej w swojej głowie, myślałem, że dobrze mi się ułoży. Myślałem, że mam dobry plan. Miałem zamiar skutecznie się o to zatroszczyć, lecz to przyszło na mnie nieoczekiwanie, nie spodziewałem się tego wtedy, a to nadeszło jak złodziej. Śmierć mnie przechytrzyła – gniew Boży szybko mnie dosięgnął. O, moja przeklęta głupota! Schlebiałem sobie, i zadowalałem się próżnymi marzeniami o tym, co będę później robił, a kiedy mówiłem: pokój i bezpieczeństwo, wtedy nadeszła na mnie nagła zguba".

10. Bóg nie nałożył na Siebie jakiegokolwiek zobowiązania, nie związał Się żadną obietnicą by zachować jakiegokolwiek cielesnego człowieka przed piekłem, nawet przez chwilę. Bóg z całą pewnością nie dał żadnej innej obietnicy czy to życia wiecznego, wybawienia bądź zachowania przed wieczną zgubą poza tym, co jest zawarte w przymierzu łaski – obietnicami danymi w Chrystusie, w którym wszystkie obietnice są tak i amen. Na pewno jednak żadne obietnice przymierza łaski nie interesują tych, którzy nie są dziedzicami przymierza, którzy nie wierzą w żadne obietnice i nie są zainteresowani Pośrednikiem przymierza.

Dlatego też, bez względu na to, czy ktoś w swej wyobraźni zwodzi się rzekomymi obietnicami danymi ludziom cielesnym, którzy usilnie i szczerze poszukują i kołatają, jest jasne i oczywiste, że bez względu na wszystkie wysiłki religijne podejmowane przez naturalnego człowieka, bez względu na modlitwy jakie wypowiada, o ile nie zawierzy Chrystusowi, Bóg nie ma względem niego żadnego zobowiązania, by choć przez moment zachować go przed wieczną zgubą.

Tak to jest, że Bóg trzyma ludzi cielesnych w Swej dłoni nad czeluścią piekielną. Zasłużyli na ogień piekielny i są już nań skazani; Bóg zaś jest strasznie rozgniewany, Jego gniew na nich jest tak samo wielki jak gniew wobec tych, którzy już cierpią męki Jego straszliwego gniewu w piekle i nie uczynili w najmniejszym stopniu niczego, aby uśmierzyć bądź odwrócić ten gniew. Bóg nie jest w najmniejszym stopniu związany jakąkolwiek obietnicą by podtrzymywać ich chociaż przez chwilę. Diabeł czeka na nich. Piekło rozwiera na nich swą paszczę. Płomienie gromadzą się i błyskają wokół nich, i z pewnością dosięgłyby ich i pochłonęły. Ogień powstrzymywany w ich sercach próbuje wybuchnąć płomieniem. Oni zaś nie są zainteresowani Pośrednikiem. Nie mają żadnych dostępnych środków, które mogłyby ich zabezpieczyć. Krótko mówiąc, nie mają żadnej ucieczki, niczego, czego mogliby się uchwycić. Jedynie arbitralna wola Boga ciągle jeszcze zachowuje ich w każdej chwili, oraz niczym nie związana cierpliwość rozdrażnionego Boga.

Zastosowanie

Ten straszny temat może być wykorzystany dla obudzenia osób nienawróconych w tym zgromadzeniu. To co usłyszeliście, jest udziałem każdego z was, kto nie jest w Chrystusie. Ten świat nędzy, ten udział w ogniu siarki stoją przed tobą otworem. Istnieje straszliwa czeluść płomieni gniewu Bożego; piekło jest szeroko otwarte; ty zaś nie masz na czym stanąć, ani czego uchwycić się. Pomiędzy tobą a piekłem nie ma niczego oprócz powietrza; podtrzymuje cię jedynie moc i upodobanie Boga.

Prawdopodobnie nie zwracasz na to uwagi; stwierdzasz, że nie jesteś w piekle, lecz nie widzisz w tym ręki Boga. Spójrz jednak na inne rzeczy, takie jak dobry stan zdrowia, swą dbałość o własne życie, oraz środki jakie wykorzystujesz, aby żyć w zdrowiu. Jednak te rzeczy są niczym. Gdyby Bóg odsunął Swą rękę, rzeczy te nic by ci nie pomogły i nie zabezpieczyły by cię przed upadkiem tak samo, jak powietrze nie podtrzymuje osoby w nim zawieszonej.

Twoja nieprawość sprawia, że jesteś ciężki jak ołów, i ciągnie cię w dół z powodu wielkiego ciężaru do piekła; a gdyby Bóg cię puścił, natychmiast wpadłbyś i szybko pogrążył się w bezdennej czeluści, a twoje zdrowie i starania i przezorność, najlepszy żal za grzechy, oraz cała twa sprawiedliwość, nie mogą cię podtrzymać przed upadkiem w ogień piekielny, tak samo jak pajęczyna nie może powstrzymać spadającej skały.

Gdyby nie suwerenne upodobanie Boże, ziemia nie nosiłaby ciebie ani przez chwilę, gdyż jesteś dla niej brzemieniem. Stworzenie jęczy z powodu ciebie, gdyż stworzenie jest poddane w niewolę z powodu twego skażenia – nie z własnej woli. Słońce niechętnie świeci nad tobą, by dać ci światło, abyś służył grzechowi i szatanowi. Ziemia niechętnie wydaje swój plon, aby zaspokoić twe pożądliwości, i jest zmuszona być sceną twej nieprawości, którą na niej popełniasz. Powietrze służy ci niechętnie, by zapewnić ci oddychanie dla podtrzymywania płomienia życia w twoim ciele, podczas gdy ty trwonisz życie na służbę przeciwnikom Boga. To, co stworzył Bóg jest dobre – zostało stworzone dla ludzi, na służbę Bogu i niechętnie służy do czegoś innego, jęcząc gdy jest niewłaściwie używane, używane do celów tak jawnie sprzecznych ze swą naturą i celem. Świat wyplułby cię, gdyby nie suwerenna ręka Tego, który poddał go w nadziei. Czarne chmury Bożego gniewu wiszą bezpośrednio nad waszymi głowami, wypełnione straszliwą burzą i błyskawicami; a gdyby nie powstrzymująca ręka Boga, natychmiast zerwałyby się one nad tobą. Suwerenne upodobanie Boga powstrzymuje na ten czas silny wiatr, który w przeciwnym wypadku zerwałby się z wściekłością, a zguba twa nadeszłaby niczym huragan. Byłbyś wtedy niczym plewy na letnim klepisku.

Gniew Boży jest jak ogromna ilość wody spiętrzonej tamą, która podnosi się coraz wyżej i wyżej, aż wreszcie znajdzie ujście. Im dłużej powstrzymuje się bieg rzeki, tym gwałtowniej i potężniej biegnie po przerwaniu zapory. Prawdą jest, że sąd z powodu twych złych czynów nie został do tej pory wykonany, potoki pomsty Bożej zostały powstrzymane, lecz twa wina nieustannie się powiększa i z każdym dniem zaskarbiasz sobie coraz więcej gniewu. Wody nieustannie się podnoszą, stają się coraz potężniejsze i nic prócz Bożego upodobania nie powstrzymuje tych wód, które w innym wypadku nie chciałyby być powstrzymywane, i mocno naciskają, by zerwać się. Gdyby Bóg zdjął Swą rękę ze śluzy, natychmiast otworzyła by się i wściekłe wody srogości i gniewu Bożego zerwały by się z niewyobrażalną gwałtownością, i dosięgły by ciebie z wszechmocną siłą. Nawet gdyby twa siła była dziesięć tysięcy razy większa niż siła najpotężniejszych demonów piekielnych, na nic by się nie zdała i nie mógł byś znieść tego naporu.

Łuk gniewu Bożego jest przygotowany, strzała jest gotowa, przyłożona do cięciwy, a sprawiedliwość kieruje strzałę w twoją stronę. Napina łuk, i nic innego jak tylko upodobanie Boga, rozgniewanego Boga – bez żadnej obietnicy czy zobowiązania – powstrzymuje strzałę w każdej chwili, aby nie skąpać jej w twojej krwi. W ten sposób wy wszyscy, którzy nigdy nie przeszliście wielkiej przemiany serca potężną mocą Ducha Bożego działającego w waszych duszach; wy wszyscy, którzy nigdy nie narodziliście się na nowo, którzy nie jesteście nowymi stworzeniami, powstałymi z umarłych – umarłych w grzechach do nowego życia, którzy wcześniej nie doświadczyliście światła ani życia, jesteście w rękach rozgniewanego Boga. Bez względu na to, jak poprawicie swe życie i w jak wielu dziedzinach, oraz bez względu na uczucia religijne, jakie żywicie, oraz formę religijności, jaką kultywujecie w swych rodzinach, pokojach i przed ludźmi – nic innego jak tylko upodobanie Boże chroni cię przed natychmiastowym pochłonięciem na wieczną zgubę. Bez względu na to, jak bardzo opierasz się prawdzie, którą teraz słyszysz, stopniowo będziesz o niej przekonywany aż do końca. Popatrz na tych, którzy odeszli będąc w podobnych okolicznościach w jakich ty się teraz znajdujesz. Zrozum, że tak było, gdyż w przypadku większości z nich ich zguba nadeszła nagle, kiedy niczego się nie spodziewali i kiedy mówili: "Pokój i bezpieczeństwo", teraz widzą, że te rzeczy, od których uzależniali swój pokój i bezpieczeństwo, nie były niczym innym jak tylko ulotnym powietrzem i pustym cieniem.

Bóg, który cię trzyma nad czeluścią piekła, tak jak trzyma się pająka bądź jakiegoś obrzydliwego insekta nad ogniem, brzydzi się tobą, i Jest strasznie rozgniewany. Jego gniew wobec ciebie płonie jak ogień. Patrzy na ciebie jak na tego, który nie zasługuje na nic innego, jak tylko na wrzucenie do ognia; On ma zbyt czyste oczy by znieść twój widok, jesteś dziesięć tysięcy razy bardziej obrzydliwy w Jego oczach, niż najbardziej znienawidzony jadowity wąż w twoich. Obraziłeś Go nieskończenie bardziej niż zatwardziały buntownik swego księcia. A jednak nic innego jak tylko Jego ręka podtrzymuje cię cały czas przed wpadnięciem w ogień. Tego, że nie poszedłeś do piekła zeszłej nocy, nie należy przypisywać niczemu innemu jak tylko temu, że pozwolono ci obudzić się ponownie na tym świecie, po tym jak zamknąłeś oczy do snu. I nie ma żadnego innego powodu, dla którego nie wpadłeś jeszcze do piekła odkąd powstałeś dzisiaj rano, jak tylko ten, że to Boża ręka cię podtrzymuje. Nie ma żadnego innego powodu, dla którego nie zostałeś wrzucony do piekła odkąd usiadłeś tutaj, w miejscu gdzie jest głoszone Słowo Boże, prowokując Jego czyste oczy przez swe grzeszne, nieprawe oddawanie Mu czci. Tak! Nie istnieje nic innego, czym można by wyjaśnić to, że w tej chwili nie zostałeś wrzucony do piekła.

O grzeszniku! Rozważ straszliwe niebezpieczeństwo, w jakim się znajdujesz: jest to wielki piec gniewu, szeroka i bezdenna czeluść, pełna ognia gniewu, nad którą trzyma cię ręka tego Boga, którego gniew jest skierowany przeciwko tobie w takim samym stopniu, jak wobec wielu z tych, którzy potępieni są w piekle. Wisisz na cienkiej nici, zaś płomienie Bożego gniewu płoną wokół niej, mogąc ją w każdej chwili zająć i przepalić, ty zaś nie jesteś zainteresowany tym, by mieć Pośrednika, czy czegokolwiek, czego mógłbyś się uchwycić by się uratować. Nic aby odwrócić płomienie gniewu, nic swojego, niczego co zrobiłeś, ani co możesz zrobić, aby nakłonić Boga by cię choć przez chwilę Oszczędził.

Dlatego też, rozważ dokładniej następujące rzeczy:

1. Czyj to jest gniew? Jest to gniew Nieskończonego Boga. Gdyby to był tylko gniew człowieka, nawet gdyby ten człowiek był najpotężniejszym księciem, nie trzeba byłoby za bardzo zwracać na to uwagi. Ludzie bardzo boją się gniewu królów, szczególnie władców absolutnych, którzy mają mienie i życie swych poddanych całkowicie w swojej mocy, i mogą tym rozporządzać wedle własnego uznania. "Gniew króla jest jak ryk lwa; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej" (Prz. 20,2). Poddany, który bardzo rozgniewa swego księcia, będzie cierpiał najgorsze tortury, jakie sztuka ludzka może wymyślić, bądź jakie siła człowieka może zadać. Lecz najwięksi ziemscy mocarze, w swym największym majestacie i mocy, kiedy wzbudzają największe przerażenie, są jedynie słabymi, pożałowania godnymi robakami z prochu, w porównaniu z wszechmocnym Stwórcą i Królem nieba i ziemi. Oni niewiele mogą zrobić, kiedy są najbardziej rozgniewani, kiedy dają upust swej najsroższej wściekłości. Wszyscy królowie ziemscy są przed Bogiem niczym koniki polne; są oni niczym, a nawet mniej niż niczym. Zarówno ich miłość jak i nienawiść są godne pogardy. Gniew wielkiego Króla królów jest na tyle większy od ich gniewu, na ile jest większy Jego majestat. Łuk. 12,4-5: "A ja wam powiadam: Moi przyjaciele, nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem nic już uczynić nie mogą. Ale powiem wam, kogo macie się bać: Bójcie się Tego, który po tym, gdy zabije, ma moc wrzucić do piekła, zaiste powiadam wam, tego się bójcie."

2. Zawziętość Jego gniewu, na który jesteś narażony. Często czytamy o płomiennym gniewie Boga, jak np. w Księdze Izajasza 59,18: "Według ich uczynków Odpłaci – swoim przeciwnikom zawziętością". Również w Księdze Izajasza 66,15 "Bo oto Pan przyjdzie w ogniu, a jego wozy jak huragan, aby dać upust swojemu gniewowi i spełnić swoją groźbę w płomieniach ognia"; a także w wielu innych miejscach. W Księdze Objawienia 19,15 czytamy o "kadzi wina zapalczywego gniewu Boga Wszechmogącego". Te słowa są w najwyższym stopniu przerażające. Gdyby było powiedziane jedynie o "gniewie Boga", słowa implikowałyby coś, co jest niesłychanie straszne – ale jest napisane "zawziętość i gniew Boga". Zawziętość Boga! Srogość Jahweh! Och, jakie to musi być straszne! Któż może wypowiedzieć bądź pojąć, co niosą sobą takie wyrażenia! Ale to jest również "zawziętość i gniew Wszechmogącego Boga". Jakby w tym, co zawziętość Jego gniewu powinna dokonać, była ogromna manifestacja Jego wszechmocnej siły. Tak jakby wszechmoc miała być jakby rozwścieczona i sprawowana, tak jak ludzie zwykli są okazywać swą siłę w zawziętości swojego gniewu. Och! Jakie wobec tego będą tego konsekwencje! Cóż stanie się z biednymi robakami, które będą musiały to cierpieć! Czyje ręce mogą być mocniejsze? Czyje serce może to znieść? W jaką straszną, niewymowną i niewyobrażalną głębię nędzy musi się zanurzyć biedne stworzenie, które będzie temu poddane?!

Rozważcie to wy, którzyście tu obecni i wciąż nieodrodzeni. To, że Bóg wykona zawziętość Swego gniewu, oznacza, że wykona go bez żadnego miłosierdzia. Kiedy Bóg zobaczy niewymowną nędzę twojej sytuacji i twoje udręki, zupełnie nieproporcjonalne do twej siły, i zobaczy jak skruszona jest twa biedna dusza, jak bardzo jest jakby zatopiona w nieskończonej rozpaczy – to nie okaże ci żadnego współczucia, nie umniejszy realizacji Swego gniewu, ani w najmniejszym stopniu nie podniesie Swej ręki; nie będzie żadnego umiarkowania ani zmiłowania. Nie powstrzyma też Bóg Swego wichru; nie będzie miał względu na twe dobro, zupełnie też nie będzie Go obchodziło czy czasem nie cierpisz zbyt wiele w jakimkolwiek innym sensie, jak tylko abyś nie cierpiał ponad wymaganie Jego surowej sprawiedliwości. Nic nie będzie ujęte, dlatego też będzie tak trudno to znieść.

W księdze Ezechiela 8,18 pisze: Dlatego i Ja postąpię w gniewie: Ani nie oszczędzi ich moje oko ani nie zlituję się! A gdy będą głośno wołać do moich uszu, nie wysłucham ich. Teraz Bóg stoi gotowy, by się nad tobą ulitować. Dzisiaj jest dzień zmiłowania. Teraz możesz wołać z pewną obietnicą uzyskania zmiłowania. Kiedy jednak dzień miłosierdzia minie, wasze najbardziej rozpaczliwe i żałosne wołania i krzyki będą na próżno. Wówczas będziecie całkowicie zgubieni i odrzuceni przez Boga, bez żadnego względu na wasze dobro i szczęście. Bóg nie użyje was do żadnego innego celu jak tylko do tego, abyście przez wieki cierpieli ból. Będziecie istnieć tylko do tego celu, gdyż będziecie naczyniami gniewu, przygotowanymi do wiecznej zguby i nie będzie żadnego innego użytku z takich naczyń, jak tylko ten, by były napełnione gniewem do końca. Bóg będzie daleki od zmiłowania się nad tobą, kiedy będziesz do Niego wołał, jak pokazane jest to w stwierdzeniu, że będzie tylko "śmiać się i szydzić" Prz. 1,25-26.

Jakże straszne są słowa w księdze Izajasza 63,3, które są słowami potężnego Boga: "Ja rozdepczę ich w swym gniewie i podepczę ich w mej zapalczywości, ich krew zbryzga moje szaty i splamię całe swe odzienie". Nie można chyba wyobrazić sobie słów, które niosą sobą większą manifestację tych trzech rzeczy, mianowicie pogardy, nieskończoności i zapalczywości gniewu. Jeśli będziecie wołać do Boga, by się nad wami zlitował, będzie On tak daleki od zlitowania się nad wami w waszym pożałowania godnym stanie, bądź okazania wam najmniejszego względu czy łaski, że zamiast tego jedynie podepcze was. I pomimo iż będzie Wiedział, że nie możecie znieść ciężaru wszechmocy stąpającej po was, to jednak nie będzie Miał na to względu, lecz Zmiażdży was pod Swymi stopami bez litości; wyciśnie z was krew i sprawi że ona wycieknie i zbryzga Jego szaty plamiąc całe Jego odzienie. Nie tylko, że będzie na was kierował zapał Swego gniewu, ale także będzie was miał w najwyższej pogardzie. Nie będzie dla was żadnego odpowiedniego miejsca, jak tylko pod Jego stopami, aby być rozdeptanymi jak uliczne błoto.

3. Nędza, na jaką jesteście narażeni jest taka, że Bóg będzie was nią trapił po to, aby pokazać jaki jest gniew Jahwe. Bóg w Swym sercu ma zamiar pokazać aniołom i ludziom zarówno to, jak wspaniała jest jego miłość, jak i to jak straszliwy jest Jego gniew. Czasami ziemscy królowie chcą pokazać jak straszny jest ich gniew poprzez najcięższe kary, jakimi karzą tych, którzy ich rozgniewali. Nebukadnesar, ów potężny i dumny władca imperium chaldejskiego, chciał pokazać swój gniew, kiedy rozwścieczyli go Szadrach, Meszach i Abed-Nego; i stosownie do tego wydał rozkazy, aby rozpalić piece siedem razy bardziej, niż je przedtem rozpalano; niewątpliwie jego zapalczywość podniosła się do najwyższego poziomu, na jaki sztuka ludzka mogła ją wznieść. Ale wielki Bóg chce również okazać Swój gniew i wywyższyć Swój straszliwy majestat i potężną moc poprzez najcięższe cierpienia Swych wrogów. "A cóż, jeśli Bóg, chcąc okazać gniew i dać poznać swoją moc, znosił z wielką cierpliwością naczynia gniewu przeznaczone na zagładę" (Rzym. 9,22). Rozumiejąc, że taki jest Jego zamysł, oraz to, co Ustanowił, aby okazać jak straszliwy jest niepohamowany gniew, zawziętość i zapalczywość Jahweh, wiedz, że On wykona to skutecznie. Zostanie wykonane i pokazane coś, czego widok będzie rzeczą straszną. Kiedy potężny i rozgniewany Bóg powstanie i wykona Swą straszliwą pomstę na biednym grzeszniku, i kiedy ów nędznik będzie cierpiał nieskończony ciężar i moc Jego oburzenia, wtedy Bóg wezwie cały wszechświat, by ujrzał straszliwy majestat i potężną moc, jaką w tym okaże.

I ludy będą spalone na wapno, ścięte jak ściernie, które spłoną w ogniu. Słuchajcie, wy dalecy, czego dokonałem, i poznajcie, wy bliscy, moją moc! Grzesznicy w Syjonie zlękli się, drżenie ogarnęło obłudników. Kto z nas może przebywać przy ogniu, który pożera? Kto z nas może się ostać przy wiecznych płomieniach? Izaj. 33,12-14

Tak będzie z wami, którzy nie jesteście nawróceni, jeśli będziecie w tym trwać, nieskończona moc, i majestat a także okropność Wszechmocnego Boga będzie wywyższona na was, w niewypowiedzianej sile waszych mąk. Będziecie dręczeni w obecności świętych aniołów i w obecności Baranka; a kiedy będziecie w tym stanie cierpienia, uwielbieni mieszkańcy niebios przyjdą i będą patrzeć na straszliwy widok, aby ujrzeć jaki jest gniew i zawziętość Wszechmogącego. A kiedy to ujrzą, upadną i oddadzą cześć tej wielkiej mocy i majestatowi.

I będzie tak, że w każdy nów i w każdy sabat przychodzić będzie każdy człowiek, aby Mi oddać pokłon – mówi Pan. A gdy wyjdą, będą oglądać trupy ludzi, którzy odstąpili ode mnie; bo robak ich nie zginie, a ogień ich nie zgaśnie i będą obrzydliwością dla wszelkiego ciała. Izaj. 66,23-24

4. Jest to gniew wieczny. Rzeczą straszliwą byłoby doświadczenie na sobie tej zawziętości i gniewu Wszechmogącego Boga choćby przez chwilę, lecz będziecie musieli znosić go przez całą wieczność. Nie będzie końca tej, w najwyższym stopniu, straszliwej nędzy. Kiedy spojrzysz w przyszłość, ujrzysz przed sobą nieskończenie długie, nieograniczone trwanie, pochłonie to twoje myśli, i napełni zdumieniem twą duszę. Będziesz rozpaczał, gdyż absolutnie nigdy nie będzie żadnego wybawienia, żadnego końca, żadnej ulgi, żadnego wypoczynku. Będziesz wiedział z całą pewnością, że musisz znosić to przez długie wieki, miliony milionów wieków, zmagając się i walcząc z tą wszechmocną, nie znającą litości wieczną pomstą. A gdy już wiele wieków spędzisz w ten sposób, będziesz wiedział, że jest to tylko punkt w porównaniu z tym, co jeszcze pozostało. Tak więc twoja kara będzie rzeczywiście nieskończona. Och, któż może wysłowić w jakim stanie jest dusza, znajdująca się w takich okolicznościach! Wszystko co możemy powiedzieć, daje o tym jedynie blade pojęcie – jest to rzecz niewypowiedziana i nie do pomyślenia, gdyż "któż zna moc gniewu Bożego?".

Jakże okropny jest stan tych, którzy codziennie, w każdej godzinie stoją przed niebezpieczeństwem tego wielkiego gniewu i nieskończonej nędzy! Lecz jest to straszny przypadek każdej duszy w tym zgromadzeniu, która nie jest zrodzona na nowo, bez względu na to, jak bardzo jesteście moralni i ściśle przestrzegacie zasad, trzeźwi czy religijni. Obyście zechcieli to rozważyć – wy starzy i młodzi! Jest powód, by sądzić, że wielu w tym zgromadzeniu, którzy teraz słuchają tego kazania, będzie doświadczać tej nędzy przez całą wieczność. Nie wiemy, którzy to są, ani w jakich miejscach teraz siedzą, ani co teraz myślą. Być może siedzą teraz spokojnie, i słuchają tych wszystkich rzeczy bez zbytniego niepokoju, i schlebiają sobie, że ich to nie dotyczy, obiecując sobie, iż na pewno tego unikną. Gdybyśmy wiedzieli, że jest jedna osoba – tylko jedna osoba w całym zgromadzeniu, która zostanie poddana tej nędzy; Jakaż straszna byłaby sama myśl o tym! Gdybyśmy wiedzieli kto to jest, jakże okropny byłby widok takiej osoby! Cała reszta zgromadzenia mogłaby podnieść pełen żalu, gorzki płacz nad taką osobą! Ale biada! Zamiast jednej osoby, ilu będzie prawdopodobnie wspominać to kazanie w piekle?! Byłoby cudem, gdyby niektórzy z obecnych tu nie znaleźli się w piekle w niedługim czasie, nawet przed końcem tego roku. Nie byłoby cudem, gdyby pewne osoby, siedzące teraz na krzesłach w tym domu zgromadzeń, w zdrowiu, spokojnie i bezpiecznie, znalazły się tam zanim nastanie świt. Ci z was, którzy do końca będą trwać w nieodrodzonym stanie, którzy zachowani będą najdłużej przed piekłem, znajdą się tam niebawem! Wasza zguba nie drzemie; nadejdzie szybko, oraz – z wszelkim prawdopodobieństwem – nagle na wielu z was. Macie powód, aby się dziwić, że jeszcze nie jesteście w piekle. Taki jest niewątpliwie stan niektórych z tych, których widujecie i których znacie, którzy nigdy nie zasługiwali na piekło bardziej niż wy, i o których aż do niedawna wydawało się, że powinni żyć tak samo jak i wy teraz. Ich przypadek jest poza wszelką nadzieją. Oni płaczą w niezmiernej nędzy i doskonałej rozpaczy. Lecz wy, oto jesteście w krainie żyjących i w domu zgromadzeń, i macie szansę osiągnąć zbawienie. Czego by nie dały te biedne potępione dusze za jednodniową szansę, jaką wy teraz macie!

Teraz stoisz przed niezwykłą szansą! Oto dzień, w którym Chrystus szeroko otworzył drzwi miłosierdzia, i stoi wołając i wzywając donośnym głosem biednych grzeszników! Oto dzień, w którym wielu przychodzi do Niego, i gwałtem zdobywa Królestwo Boże. Codziennie wielu przychodzi ze wschodu, zachodu, północy i południa; wielu którzy ostatnio byli jeszcze w tym samym nędznym stanie w którym wy jesteście, a teraz są szczęśliwi, mają serca napełnione miłością do Tego, który ich umiłował i obmył z grzechów Swoją krwią, i radują się nadzieją chwały Bożej. Jak okropną rzeczą jest być pozostawionym w takim dniu! Widzieć tak wielu innych ucztujących, samemu zaś cierpieć męki i ginąć! Widzieć tak wielu radujących się i śpiewających z powodu radości w sercu, samemu mając powód do rozpaczy z żalu w sercu, oraz jęków z powodu utrapienia ducha! Jak możecie odpoczywać choćby przez chwilę będąc w takim stanie? Czy wasze dusze nie są tak cenne jak dusze tych ludzi w Suffield, którzy codziennie przychodzą do Chrystusa?

Czyż nie ma tutaj wielu takich, którzy przez długi czas żyli w świecie, i aż do dzisiejszego dnia nie są narodzeni na nowo? Którzy są obcy społeczności Izraela, i nic innego nie uczynili przez całe swe życie, jak tylko zaskarbiali sobie gniew na dzień gniewu? Och, ludzie! Wasz przypadek jest, w szczególny sposób, niezmiernie niebezpieczny. Wasza wina i zatwardziałość serca są niezmiernie wielkie. Czy teraz widzicie jak wiele osób w waszym wieku odeszło w tym cudownym okresie wspaniałego udzielania Bożego miłosierdzia? Musicie zbadać siebie samych i całkowicie obudzić się ze snu. Nie możecie znieść srogości i gniewu nieskończonego Boga. Także wy, młodzieńcy i młode niewiasty! Czy zlekceważycie ten cenny czas, którym teraz się cieszycie, kiedy tak wiele innych osób w waszym wieku odrzuca wszystkie młodzieńcze próżności zdążając tłumnie do Chrystusa? Macie właśnie teraz niezwykłą szansę! Ale jeśli ją zlekceważycie, wkrótce będzie z wami tak, jak z tymi osobami, które spędziły wszystkie cenne dni swej młodości w grzechu, a gdy przychodzi moment ich przejścia do tamtego świata są zaślepione i zatwardziałe. Także wy, dzieci, które nie jesteście nawrócone, czyż nie wiecie, że idziecie do piekła, aby znosić straszny gniew tego Boga, który teraz gniewa się na was każdego dnia i każdej nocy? Czy chcecie zadowolić się byciem dziećmi diabła, kiedy tak wiele innych dzieci w kraju stało się świętymi i szczęśliwymi dziećmi Króla królów?

Niech więc każdy, kto jest jeszcze bez Chrystusa, i który wisi nad czeluścią piekła, czy to starsi mężczyźni i kobiety, czy w średnim wieku, czy młodzi bądź dzieci, posłuchajcie teraz głośnych wezwań Bożego Słowa i opatrzności. Ten przyjemny rok od Pana, dzień tak wielkiej łaski dla niektórych, będzie niewątpliwie dniem tak samo wielkiej pomsty dla innych. Serca ludzkie zatwardzają się, a ich winy zwiększają się szybko w takim dniu jak ten, jeśli zaniedbują swe dusze. Nigdy nie było tak wielkiego niebezpieczeństwa wydania takich osób na zatwardziałość serca i zaślepienie umysłu. Wydaje się, że Bóg pośpiesznie zgromadza Swych wybranych we wszystkich częściach kraju, i prawdopodobnie zbawiona będzie większa część osób dorosłych niż kiedykolwiek indziej. Zostaną oni przyprowadzeni w niedługim czasie, i będzie tak, jak było z wielkim wylaniem Ducha na Żydów w czasach apostolskich. Osiągną to wybrani, zaś reszta zostanie zaślepiona. Jeśli tak będzie z tobą, będziesz wiecznie przeklinał ten dzień, i będziesz przeklinał dzień, w którym się urodziłeś, by widzieć czas takiego wylania Bożego Ducha, i będziesz żałował, że nie umarłeś i nie poszedłeś do piekła zanim to zobaczyłeś. Teraz mamy niewątpliwie taki czas, jak za dni Jana Chrzciciela – siekiera jest przyłożona w niezwykły sposób do korzeni tych drzew, aby każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostało ścięte i wrzucone do ognia.

Dlatego też, niech każdy, kto jest Chrystusowy, obudzi się teraz i ucieka przed gniewem, który ma nadejść. Gniew Boga Wszechmogącego niewątpliwie ciąży nad sporą częścią tego zgromadzenia. Niech każdy ucieka z Sodomy: "Pośpieszcie się i uciekajcie, gdyż chodzi o wasze życie, nie patrzcie za siebie, uciekajcie w góry, aby was nie pochłonął ogień".

Przekład: J. Sałacki